حسام اسلامی، تهیه‌کننده و کارگردان مستند، در برنامه نردبان در پاسخ به این سوال که «در این شرایط چه کار کنیم؟» گفت:

چند روز پیش جمله‌ای منتسب به ویکتور هوگو خواندم که می‌گفت: «نویسنده در زمان جنگ باید هر دو دستش کار کند؛ یک دست روی گوش و با دست دیگر هرچه می‌بیند بنویسد.» قصه فقط در ساختمان‌هایی که مورد هدف قرار گرفته‌اند، نیست؛ اکنون در هر خانه و کوچه یک قصه در حال اتفاق‌افتادن است. با‌وجود تمام محدودیت‌ها، باید سریع وقایع را ثبت کرد، چون مطمئناً از ذهن می‌رود و حتماً این یادداشت‌ها در آینده به‌شدت به‌درد خواهند خورد.

مستندسازها می‌توانند به سراغ سوژه‌هایی که قبلاً روی آن‌ها کار کرده‌اند، بروند و شرایط آن‌ها را در زمان جنگ به نمایش بگذارند. کیارستمی هم در فیلم «زندگی و دیگر هیچ» همین کار را کرد؛ او در زمان زلزله، سراغ بازیگر فیلم «خانه‌ دوست کجاست» رفت.

کسی که قبلاً مستند حیات‌وحش ساخته، می‌تواند به سراغ بلایی که دشمن سر حیات‌وحش ما آورده برود، یا کسی که مستندی از آسایشگاه سالمندان ساخته، می‌تواند به سراغ شرایط همان افراد برود؛ چون هم تجربه و آشنایی دارد و هم محدودیتی در این زمینه ندارد. اما همه دنبال پرصداترین منبع هستند.

خبرنگار: مصطفی واهبی