سومین اثر از مهران احمدی در مقام کارگردان، نقدی سیاسی‌ــ‌اجتماعی‌ست که به وضوح صدای اعتراض کارگردان است. آقازاده ها (در این فیلم دامادها مسأله‌اند) موضوعی که چندسالی‌ست موضوع محبوبی برای نقد سیاسی شده اما صراحت و بی‌پرده بودن داستان، کمی آقای زالو را متفاوت می‌کند. 
 چند سالی‌ست که انگار کارگردان‌ها، دهه‌ی شصت و عروسی و گریم‌های تکراری را تضمین فروش فیلم می‌دانند. انگار کسی قوه‌ی ابتکار و خلاقیت را از آن‌ها گرفته و مجبورشان کرده در هر فیلم طنزی گریزی به این دوران نخ‌نما بزنند. اجرا بدون کوچک‌ترین تغییری از فسیل تا همین آقای زالو یکی‌ست. پشت مو، مقنعه، ویدیو و صدای معین از عناصری‌ست که در همه‌ی این کارها، که از فسیل شروع شده، به‌نوعی تکرار می‌شود. فیلم از دهه‌ی شصت که خارج می‌شود، جدی‌تر ادامه پیدا می‌کند. حضور مهران مدیری، برخلاف تجربه‌های قبلی بازیگری، نیرویی به کار می‌دهد و دقایقی باعث جان گرفتن فیلم می‌شود.
هرچه فیلم جلوتر می‌رود، سعی می‌کند از ورطه‌ی تکرار عبور کند اما در دادن شعار و پیام، هیجان‌زده عمل می‌کند. انگار عقده و  عصبانیتی در دل کارگردان است که می‌خواهد در اواخر فیلم، آن را فریاد بزند. پیام فیلم درست است  اما اینکه سعی شده متفاوت باشد، با حالتی دم‌دستی بیان می‌شود. 
آقای زالو همان‌قدر که می‌خواهد انتقاد کند و حرفش را صریح بزند، می‌خواهد انصاف را هم رعایت کند اما ما را در ابهامی می‌گذارد که تا آخر فیلم رفع نمی‌شود. زالو بهتر از کمدی‌های شکل خودش است. می‌خواهد بخنداند و انتقاد کند و تا حدی به خواسته‌اش می‌رسد. اما در همین حد می‌ماند. زالو را می‌توان در حرفی که می‌خواهد بزند ستایش کرد اما نمی‌تواند همین حرف را بدون غلط و با شکلی نو بگوید.

امتیاز: ۲/۵ از ۵