رویا‌نیوز :: جدیدترین اثر شاهد احمدلو، شاه‌نقش، ادای دینی‌ست به بدلکاران (کتک‌خورها به قول فیلم). قشری که تلاش شده در این فیلم مورد تقدیر قرار بگیرند؛ تلاشی که موفق آمیز نیست. 

فیلم با صحنه‌های کتک‌خوردن و کتک‌کاری شروع می‌شود. درابتدا، فضای متفاوت فیلم مخاطب را با خودش همراه می‌کند اما خیلی زود همه‌چیز تکراری می‌شود. گریم بهروز وثوقیِ بهرنگ علوی، بازی با انتخابات، درآوردن ادای رییس‌جمهور، همه و همه به نخ‌نماشدن فضا و قصه می‌افزایند. کارگردانی روان و ساده است اما مشکل اصل متن است. متن عملاً هیچ آورده جدیدی ندارد. طرح فیلم می‌توانست جذاب بشود اما وقتی برای آن صرف نشده. فیلم‌نامه درگیر کلیشه‌ها و تکرار می‌شود. شخصیت‌ها همان شخصیت‌های فیلمفارسی‌های قدیم‌اند. با همان اداها. تلاش فیلم برای ادای دین به این قشر ستودنی‌ست اما نتیجه، مضحکه‌ای بیش نیست.  فیلم عملاً به دم‌دستی‌ترین حالت ممکن، پیام اخلاقیش را بیان می‌کند و جز خاطره‌ای محو، چیزی را در ذهن مخاطب نمی‌کارد. 

بازی‌ها اما یک‌دست‌اند. نمی‌شود گفت خوب اما همه در حد هم هستند. کسی ستاره نمی‌شود؛ همان‌طور که بازی کسی تو ذوق نمی‌زند. فیلم از نیمه کششی برای تماشا ندارد و تا آخر دیدنش به زجر تبدیل می‌شود. زجری که به این زودی‌ها تمام نمی‌شود.  

مستقل بودن فیلم و تفاوت سوژه‌ آن می‌تواند نکات مثبتی باشد اما آن‌قدر متن دم‌دستی‌ست که ذره‌ای نمی‌تواند به ارزش اثر کمک کند. 

امتیاز: ۰/۵ از ۵