رویانیوز :: هادی محمدی‌نسب، فیلم‌ساز مستند و کارگردان فیلم کوتاه مستند «ابولمشاغل» در حاشیه نوزدهمین دوره جشنواره بین‌المللی «سینماحقیقت»، در گفت‌وگو با خبرنگار رویانیوز، کیفیت برگزاری و انتخاب آثار در این دوره را متفاوت و قابل دفاع دانست.

شکستن انحصار سلیقه‌ها با هیأت انتخاب ۲۷ نفره

محمدی‌نسب با اشاره به استراتژی جدید دبیرخانه جشنواره در فرایند انتخاب آثار گفت: «امسال ۲۷ نفر در انتخاب فیلم‌ها نقش داشتند و این یک نقطه قوت بزرگ است. وقتی شورای انتخاب را به ۴ یا ۵ نفر محدود می‌کنید، فیلتر انتخاب‌ها محدود به سلیقه همان افراد می‌شود، اما حضور ۲۷ نفر یعنی دخالت ۲۷ سلیقه متفاوت که باعث شده انتخاب‌ها رنگارنگ‌تر شود و فیلم‌هایی با سلایق متنوع‌تر به جشنواره راه پیدا کنند.» او ضمن تبریک به محمد حمیدی‌مقدم (دبیر جشنواره) و عبدالحسین بدرلو، این اقدام را نشان‌دهنده درایت تیم برگزاری دانست.

رسالت سینما در روزهای سخت: امیدآفرینی یا بازنمایی سیاه رنج؟

کارگردان «ابولمشاغل» در بخش دیگری از صحبت‌های خود به اتمسفر حاکم بر آثار مستند پرداخت. او با بیان اینکه شخصاً به ساخت فیلم‌های تلخ و انتقادی (مانند اثر قبلی‌اش درباره واردات ژلاتین خوکی) علاقه دارد تا واقعیت‌ها پنهان نماند، اما تاکید کرد که نباید این نگاه تبدیل به تنها قالب رایج سینمای مستند شود.

محمدی‌نسب تصریح کرد: «جامعه ما از یک فضای جنگ ۱۲ روزه و فشارهای اقتصادی خارج شده و حال عمومی مردم خوب نیست. در این شرایط، جشنواره‌ها رسالت دارند که امید بدهند و شادی تزریق کنند.» او افزود: «اگر جشنواره حقیقت و فجر صرفاً به فیلم‌های تلخ جایزه بدهند، فیلم‌سازان باهوش برای سال بعد روی همان سوژه‌های تلخ تمرکز می‌کنند و ریل‌گذاری سینما به سمت ناامیدی می‌رود. اما اگر به فیلم‌های امیدبخش و کارآفرین‌محور جایزه داده شود، مسیر سینما به سمت روشنایی هدایت خواهد شد.»

جشنواره‌ها ویترین ایران در جهان هستند

این فیلم‌ساز مستند با انتقاد از رویکرد جشنواره‌های خارجی که اغلب به فیلم‌های «سیاه» از ایران جایزه می‌دهند، گفت: «جشنواره‌های کن و ونیز اغلب سیاسی رفتار می‌کنند و به فیلم‌هایی جایزه می‌دهند که ایران را کشوری پر از معتاد و خیانت‌کار نشان دهد. وقتی ما در داخل هم به این فیلم‌ها ضریب می‌دهیم، عملاً به فیلم‌ساز می‌گوییم که از همین مسیر فیلم بساز.»

محمدی‌نسب در پایان خاطرنشان کرد: «ویترین هر کشوری جشنواره‌های آن است. من یک وطن‌پرست هستم و دوست ندارم ایران در دنیا با فیلم‌های سیاه معرفی شود. مدیران فرهنگی باید با سیاست‌گذاری درست، تعادلی ایجاد کنند که حتی اگر واقعیت‌ها تلخ است، سینما بتواند حالِ جامعه را بهتر کند و قهرمان‌های موفق را به تصویر بکشد.»