رویا‌نیوز :: به نقل از ایران‌ آن‌لاین: احمدرضا معتمدی در حاشیه هشتمین دوره «جایزه پژوهش سال سینمای ایران»، وضعیت پژوهش سینمایی در کشور را مورد ارزیابی انتقادی قرار داد. نقطه اصلی اعتراض ایشان این بود که پژوهش‌های جاری فاقد کارکرد عملیاتی و راهنمای ساختاری مؤثر هستند و در تراز غنای فکری و پژوهشی جهانی قرار ندارند.

تحقیقات آکادمیک فعلی کشور، بر اساس ارزیابی معتمدی، عمدتاً بر پایه انگیزه‌های شخصی و علایق جنبی شکل گرفته‌اند. این وضعیت، گویای یک شکاف عمیق و جدی میان محتوای آموزش عالی و فرآیند اجرای حرفه‌ای در عرصه سینما است. مشکل اصلی در آن است که پژوهش‌ها از پرداختن به اصول اساسی و فنی دست برمی‌دارند. به عنوان مثال، تعریف دقیق و فنی «ساختار یک کار جنگی» یا تبیین چگونگی برقراری پیوند دقیق و ساختاری میان متن ادبی و فیلمنامه، موضوعاتی هستند که به طور سیستماتیک نادیده گرفته شده‌اند. این فقر در پژوهش‌های ساختاری بنیان به عنوان یکی از دلایل اصلی بحران‌های موجود در سینمای ملی تلقی می‌شود، زیرا دغدغه‌های هنری به تحقیقات ساختاری لازم مجهز نمی‌شوند.

نکته کانونی در تحلیل معتمدی، بر ضرورت آغاز فرآیند پژوهش از یک پرسش بنیادی و حفظ و تداوم آن پرسش در تمامی مراحل تولید تا مرحله نهایی کار سینمایی تأکید دارد. این رویکرد فعالانه در تضاد با نقد علمی رایجی قرار دارد که فاقد کارکرد سازنده و پژوهشی است. برای نشان دادن عمق تعهد لازم، به تلاش ناصر تقوایی برای اقتباس از اثر عرفانی «انسان کامل» نوشته عزیزالدین نسفی اشاره شد. وسعت کار مورد نیاز برای اجرای چنین پروژه‌ای، که تا مرحله تأمین بودجه‌ای سنگین و قابل توجه (در زمان خود) پیش رفت، عمق درگیری فکری و عملی لازم با میراث فرهنگی را به نمایش می‌گذارد؛ تعمقی که در روال پژوهشی معمول کنونی دیده نمی‌شود.

در نهایت، چشم‌انداز تحول در سینما با توانایی طرح پرسش‌های اساسی آغاز می‌شود. این امر مستلزم آن است که پژوهش از سطح گرایش‌های شخصی عبور کرده و به صورت جدی به مسائل ساختاری و بنیادین حاکم بر فرآیند فیلمسازی بپردازد.